

Πέμπτη, τρείς η ώρα το μεσημέρι. Η δημοσιογραφική αποστολή του περιοδικού
ξεκινάει για το όνειρο: Οι U2 στην Ελλάδα.
Παρασκευή: Η διαδρομή προς τη δεύτερη προβλήτα του λιμανιού ήταν εύκολη:
ακολουθήστε το κοπάδι (όχι με τα πρόβατα). Έξω από την είσοδο πλήθος κόσμου
μαζεμένο, τηλεοπτικές κάμερες παντού, μικροπωλητές που πουλούσαν μπλουζάκια
και άλλα U2 gadgets, και φυσικά οι γνωστοί σε όλους μας και πανταχού παρόντες
μαυραγορίτες που φοβούμενοι ότι θα τους μείνουν τα εισιτήρια στα χέρια
τα πουλούσαν στην κανονική τους τιμή (4000 δρχ.).Η είσοδός μας στον
χώρο της συναυλίας ήταν υπερβολικά άνετη, σε σημείο να νομίζουμε
ότι θα ακολουθούσαν και άλλοι έλεγχοι, πράγμα το οποίο ευτυχώς δεν συνέβη.Καθότι
η ώρα είχε ήδη πάει έξι, ο χώρος μπροστά στη σκηνή ήταν ασφυκτικά γεμάτος
από άτομα καθισμένα στο έδαφος που αναμένανε την έναρξη της 
συναυλίας.Ακολουθήσαμε
το παράδειγμά τους και σύντομα βρεθήκαμε και εμείς να καθόμαστε πάνω στα
διαφημιστικά μπλουζάκια του Star FM που μπορούσε να πάρει κανείς δείχνοντας
απλώς το εισιτήριό του στα περίπτερα του σταθμού στην πλατεία Αριστοτέλους.
Ααααααααααα!!!!!.Η κραυγή που αρχικά μας τρόμαξε αποδείχτηκε πως προερχόταν
από έναν τύπο της διπλανής παρέας, που μόλις είχε κερδίσει τα U2 T-Shirts
των φίλων του στα χαρτιά.
Παρόμοια πηγαδάκια είχαν στηθεί σε όλη την έκταση μπροστά από τη σκηνή,
που είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο καζίνο με χαρτοπαίγνια, τάβλι, ρουλέτα,
κουλοχέρηδες (υπερβάλουμε λίγο, αλλά πρέπει να γράψουμε ένα εντυπωσιακό
άρθρο ).
Και πάνω που πήγαινα να κάνω φλος ρουαγιάλ, βγαίνουν οι Echo Tattoo
και μου χαλάνε τη ρέντα (και ήθελα να ρεφάρω).Η μέρα έφευγε και ο Johnny
Walker δεν είχε φανεί ακόμη. Αντίθετα φάνηκε ο Πορτο(ρικοκο)κάλογλου που
έπαιξε παλιές και παλιότερες επιτυχίες. Και πάνω που μέτραγα την
τελευταία λάμπα από το video wall, ακούστηκε το Popmusic ενώ τα φώτα ήταν
ακόμη αναμένα και εμφανίστηκαν οι U2.Τη συνέχεια την ξέρετε γι’ αυτό δεν
θα σας κουράσουμε με λεπτομέρειες για την συναυλία. Αυτά που τελικά μας
έμειναν ήταν το φαντασμαγορικό video wall, το karaoke-show του Edge, το
mirror-λεμόνι από όπου βγήκαν στο discotheque, τα ellinika του Bono, η
καταπληκτική συμμετοχή του κόσμου και ο Johnny Walker που τελικά δεν ήρθε.

|
|
|
|
