Από τον Αλέξανδρο Δαμουλιάνο
Το συγκρότημα που με διαφορά συγκεντρώνει το μεγαλύτερο hype αυτές τις μέρες στη Βρετανία και την μαζική προβολή από το σύνολο του εγχώριου μουσικού τύπου είναι οι VERVE. Εν αναμονή του 3ου τους album, Urban Hymns και μετά από δυο πολύ καλά πρώτα album το συγκρότημα από το Wiggan (αν γράφεται αυτό έτσι) έχει ήδη αποσπάσει την προσοχή όλου του κόσμου, με τα δυο πρώτα singles από τη νέα τους δουλειά, τα Bittersweet Symphony (UK#2) & The drugs don’t work (UK#1) να δέχονται ενθουσιώδη υποδοχή και διθυραμβικές κριτικές. Ειδικότερα το Bittersweet Symphony χαρακτηρίστηκε από το Ν.Μ.Ε. ως το καλύτερο single για το 97 μέχρι τη στιγμή της κυκλοφορίας του ενώ τον ίδιο τίτλο αναμένεται να αποσπάσει στο τέλος της χρονιάς από τις καθιερωμένες ετήσιες ψηφοφορίες όλων των Βρετανικών μουσικών εντύπων (Select, Vox, Q κ.τ.λ.)

Το 1995 την κυκλοφορία του 2ου LP, A Northern Soul ακολούθησαν μια σειρά από διαμάχες και ταραχές στους κόλπους του group και μετά από δυο τρεις διαδοχικές διαλύσεις και επανασυνδέσεις, η ηγετική φυσιογνωμία του, ο Richard Ashcroft ανήγγειλε την οριστική διάλυση (έτσι τουλάχιστον νόμιζε) των Verve.

 

Παρ’ όλα όμως τα προβλήματα που παρουσίαζε το συγκρότημα, η απήχηση του frontman Richard Ashcroft υπήρξε μεγάλη τόσο σε κριτικούς όσο και στη μουσική κοινότητα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο ίδιος ο Noel Gallagher έχει δηλώσει πως το τραγούδι Cast no Shadow που βρίσκεται στο πολυπλατινένιο What’s the story morning glory? έχει γραφτεί για τον Ashcroft ο οποίος φημολογείται ότι ξέσπασε σε λυγμούς όταν το άκουσε μετά από πρόσκληση του Noel στο στούντιο. Υπήρξε άλλωστε μια από τις χειρότερες περιόδους στη ζωή του. Άστατη προσωπική ζωή, κακές σχέσεις με τα άλλα μέλη του group και πλήρης εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Σε αυτή τη περίοδο παρακμής του group και του Ashcroft σαν σανίδα σωτηρίας και λύση ανανέωσης φάνηκε η ενσωμάτωση του Bernard Butler, πρώην κιθαρίστα των Suede που ωστόσο ευγενικά απέρριψε την πρόταση.

Και φτάνουμε στο 1997 που είναι όπως φαίνεται μια χρονιά τυχερή και παραγωγικότατη για τους Verve. Αφού ξεπεράστηκαν τα προβλήματα και αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις μεταξύ των μελών του σχήματος, αποφάσισαν να επιστρέψουν στο studio για την ηχογράφηση νέου υλικού. Οι όποιες επιφυλάξεις για την ποιότητα της νέας δουλειάς εξαφανίστηκαν αμέσως με το πρώτο άκουσμα του Bittersweet Symphony ενώ ταυτόχρονα πριμοδότησαν το δίσκο σαν τον πιο πολυαναμενόμενο της χρονιάς. Το επόμενο single Τhe drugs don’t work ήρθε απλώς για να επιβεβαιώσει την απεξάρτηση και την αποχή του Richard από τα ναρκωτικά. Βέβαια, το ότι πήγε κατευθείαν στο Νο1 του UK Hit List ποσώς έχει να κάνει με την ψυχολογική κατάσταση του αξιότιμου κυρίου Ashcroft. Στα κατορθώματα του συγκεκριμένου τραγουδιού συγκαταλέγεται και το ότι εκτόπισε από την κορυφή το Men Ιn Black του Will Smith που στοίχειωνε το #1 για τουλάχιστον 4 εβδομάδες.

Το σίγουρο πάντως είναι πως με την όλη φασαρία που έχει δημιουργηθεί (και όχι αδίκως) γύρω από το όνομα τους οι Verve έχουν ήδη εξασφαλίσει το πέρασμά τους από την κορυφή των album charts ενώ το πιο πιθανό είναι το Urban Hymns να βρίσκεται στις λίστες με τα κορυφαία album του 1997.